En toen was het Kerstvakantie. Na een ongelofelijke eindspurt en een explosie van werk had ik een paar vrije dagen vanaf tweede Kerstdag. Even niets. Ik mocht er nog een weekje in januari bij pakken vond ik zelf. Ik had immers tot en met eerste Kerstdag gewerkt In de tweede week van januari zou ik mijn blog weer oppakken. Ik pakte er nog een weekje bij. Toen viel ik in een gat. Opgeslokt door routinewerk, weggezakt in drukte, geen tijd, geen moed, geen puf meer om uit de comfortzone te stappen. Het werd februari. Het werk in mijn ondersteunende opdracht liep wel. Dat werk heb ik al zo lang gedaan, dat zit er zo goed in. Het is net als fietsen, dat verleer je nooit. Het werken voor TeSpU stond op een wat lager pitje, even wat minder opdrachten. Ik bleef wel zaaien maar de oogst bleef nog even uit.


Tot thuis letterlijk de waterleiding klapte en ik in actie moest komen. Aannemer bellen, badkamer aanpakken, besluiten om te verbouwen. Tot ik werd gevráágd voor nieuwe opdrachten zowel voor de ondersteuning als voor het schrijven van teksten. Ik moest in actie komen. De schop onder mijn … Mensen hebben me nodig, zien mijn meerwaarde, ik kan wat voor hen doen! Natuurlijk. Een nieuwe tekst voor de website van twee bouwbedrijven en een nieuwe tekst voor een adviseur woningbeheer. Ondersteuning voor een nieuwe directeur. Het optuigen van een nieuw kantoor. Ik voel weer energie, het borrelt weer. Ik heb er zin in. Aan de slag.


De draad weer oppakken met mijn blog, gewoon iedere week weer een tekst schrijven met mijn boodschap. Een kantoor samen met nieuwe teamleden opbouwen. De ruimte inrichten, pc’s regelen, zorgen dat de juiste middelen er komen. Processen opzetten en verder uitbouwen. Ik ontdek mijn drive weer, het gaat haast vanzelf. Ik herken mijn kracht! Regelen, organiseren, snel schakelen. Schrijven!
Het was even stil maar nu pak ik de tekstdraad weer op! Ik ben er weer.

 

Karin Bodde
Tekst en Support per Uur
www.tespu.nl